شیوه های نمایش عروسکی

بن راکو:

       در اواخر قرن شانزدهم میلادی اشکال قدیمی نمایش عروسکی در ژاپن جای خود را به شکلی تازه و روشی شگفت انگیز به نام   "بن راکو" داد که از ترکیب "بن" به معنی لذت و "راکو" به معنای ادبیات یا ادبیات موسیقی است. در این نمایش سنتی، عروسک ها با رفتاری شبه انسانی به نمایش می پردازند و آن چه شگفت انگیز است، حرکات بازی دهندگان عروسکهاست. شیوه ی اجرایی نمایش     "بن راکو" به خاطر نحوه ی اجرای بازی با عروسک از سایر روش ها متمایز و مستقل است. عروسک ها معمولاً دو سوم قد طبیعی انسان را دارند. مثلاً 120 تا 130 سانتی متر که جنس شان از چوب است. دستان و پاها و سر عروسک نیز از چوب ساخته می شود که با لباس های مخصوص پارچه ای نیز پوشش داده می شوند. معمولاً این عروسک ها را سه بازیگر اصلی به حرکت درمی آورند. بندرت از دو بازیگر در این مسأله استفاده می شود.

       سه عامل اصلی و مهم در نمایش "بن راکو" مطرح است؛ عامل اول کسی است که داستان را روایت می کند که این راوی را "تایو" نیز می گویند؛ عامل دوم در این نوع نمایش گروهی هستند که عروسکها را به حرکت درمی آورند و عامل سوم نمایش نوازنده ی ساز است که سازی بنم "شامیزن" که سه سیم دارد را می نوازد. بازیگران برای اینکه دیده نشوند از تن پوش های مشکی استفاده می کنند و روی سرشان پارچه ای به صورت "باشلق" قرار می دهند. در شیوه ی "بن راکو" اگر موسیقی از متن نمایش حذف شود، نمایش دیگر حرفی بر سرِ صحنه با تماشاچیان ندارد. این ویژگی براساس اعمال دراماتیکی در صحنه به وقوع می پیوندد و شکل می گیرد، یعنی موسیقی یکی از اجزای جدایی ناپذیر نمایش در بن راکوست که بسیار متداول است.

ادامه مطلب خوانده شود